| تبليغات | X |
بخوام بگم وقت نداشتم دروغه٬بهتره بگم دل و دماغ نوشتن نداشتم
خلاصه کلام اینکه هی این Blogfa را باز کردم هی بستم بی اینکه
حس نوشتن باشه٬ حتما شده برات پیش بیاد که یک دنیا حرف تو
سینه داشته باشی اما نتونی بگی یا بنویسی٬ این عین حکایت
داداشتونه٬ نه حسی نه حالی نه هوایی اما امشب یا بهتره بگم امروز
صبح دلی به دریا زدم و گفتم سلامی عرض کنم و حالی بپرسم و برم
شاید فردایی٬ پس فردایی٬ پس پسون فردایی دلی یار شد و دستی
همراه و حال یاری کرد و یار وفاداری و چیزکی برسم خاطره بر سطور
بی شمار یادداشتهای مردمان گمنام این خطه بی مکان اینترنتی نوشتم.
پس تا یاری یار و همیاری حال و جاری شدن افکار بدرود و دو صد بدرود.
یا حق
مرگ برگ
در اوج شادماني
در قله غرور
در بهترين دقايق اين عمر نابپاي
در لذت نوازش برگ و نسيم صبح
در لحظه نهايت نسيان رنجها
در لحظه اي كه ذهن وي از ياد برده است
خوف تگرگ را
كز شاخسار باغ جدا كرده برگ را
ناگاه
غرنده تر ز رعد و شتابنده تر ز برق
احساس مي كند
چون پتك جانگدازي اين پيك مرگ را
حمید مصدق
