بر آن     دوکي    که   بر       رَف         بي‌صد ا       ماند

 بر آن     آيينه‌ي       زنگاربسته

 بر آن گهواره      که‌ش     دستي نجنباند

 بر آن حلقه که کس بر در نکوبيد

 بر آن در        که‌ش کسي نگشود     ديگر

 بر آن پله که بر جا      مانده     خاموش

 کس‌اش ننهاده ديري پاي بر سر ــ

                                                                                                             بهار ِمنتظر بي‌مصرف افتاد!

  به هر بامي درنگي کرد و بگذشت

 به هر کويي صدايي کرد   و   اِستاد

 ولي نامد جواب از قريه، نز دشت.

 نه دود از کومه‌يي برخاست در ده

 نه چوپاني به صحرا دَم به ني داد

 نه گُل روييد، نه زنبور پر زد

 نه مرغ ِکدخدا برداشت فرياد.

 به صد       اميد آمد   ،     رفت نوميد

 بهار       ــ آري بر او نگشود کس در.

 درين    ويران     به رويش کس نخنديد

 کس‌اش     تاجي ز گُل ننهاد بر سر.

 کسي از کومه سر بيرون نياورد

 نه مرغ از لانه، نه دود از اجاقي.

 هوا با ضربه‌هاي دف نجنبيد

 گُلي خودروي برنامد ز باغي.

 نه آدم‌ها، نه گاوآهن، نه اسبان

 نه    زن  ،      نه بچه...       ده خاموش ، خاموش.

 نه       کبک‌       انجير مي‌خوانَد به دره

 نه بر       پسته     شکوفه مي‌زند جوش.

 به هيچ ارابه‌يي اسبي نبستند

 سرود        پُتک      آهنگر نيامد

 کسي خيشي نبُرد        از    ده      به      مزرع

 سگ ِ     گله به عوعو در نيامد.

  کسي پيدا نشد غم‌ناک و خوش‌حال

 که پا بر جاده‌ي خلوت گذارد

 کسي پيدا نشد در مقدم ِسال

 که شادان يا غمين آهي بر آرد.

 غروب ِروز ِاول ليک، تنها

 درين خلوتگه ِغوکان ِمفلوک

 به ياد ِآن حکايت‌ها که رفته‌ست

 ز عمق     برکه يک دَم ناله زد غوک...

بهار آمد، نبود اما حياتي

 درين ويران‌سراي محنت‌آور

 بهار آمد، دريغا از نشاطي

 که شمع افروزد     و     بگشايدش در!

                                       هواي تازه (1328) -  احمد شاملو

پاش بجا مونده رو شن یا برف .  اینجا تو این دنیای تقریبا مجازی هم  همینطوره با این

تفاوت که ردپا نیست یه جورایی رد فکره . ردپای روی شن و برف خیلی زود ازبین میره

اماردپای فکر آدما بعضی وقتها خیلی طول میکشه پاک بشه مال بعضیها هم اصلا پاک

نمیشه .

امشب بعداز مدتها اومدم یه چیزی بنویسم قبل ازنوشتن پستهای قبلم رومروری کردم

دیدم خداییش هیچ ردی بجانذاشتم خوشمان آمددیدم میتونم بدون هیچ ردی ازهمه جا

ردبشم امانفهمیدم دلیل اینکه ردی ازم بجا نمونده مال بی وزنیه یامال سفت بودن جاده

است . 

دید وبازدید و لم دادن پای تلویزیون و استراحت مطلق به یمن تعطیلات چند هفته ای.

اومدم بگم سال نو مبارک انشالله سال خوبی برای همه باشه بیاید همدیگرو فراموش

نکنیم چه باشیم و چه نباشیم.

کردم امشب دیدمش یعنی همین چند دقیقه پیش تموم شد. چیزی که مینویسم فقط

نظر شخصی منه.منتقدحرفه ای نیستم زیاداز سینماو فیلم وفلسفه هم سر در نمیارم

بنظر میاد مهرجویی دیگه مهرجویی سابق نیست عدم هماهنگی تصویر و ریتم موزیک

در فیلم مخصوصا زمانی که سازها رو نشون میده هر چند شاید این نسخه نهایی فیلم

نباشه اما به هر حال از مهرجویی بعیده بعدشم بنظرم اومد مهرجویی میخواسته خاطره

"هامون"و خسرو هامون رو دوباره زنده کنه بنظرم بازی رادان خیلی شبیه به بازی خسرو

 شکیبایی در هامون هست حتی علی سنتوری هم دو شخصیتیه یکی عاشق و هنرمند

اون یکی معتادو وابسته یجورایی مثل دوگانگی هامون که هم عاشق زنش بود هم وابسته

 "علی" که در خیالش بود.

مهرجویی هنوز هم فلاش بک رو بخش اصلی کارش قرار داده و تقریبا بیشتر فیلم با رجوع به

گذشته پیش میره به هر حال مهرجویی هنوز هم"مهرجویی"است حتی اگر بتوان گفت که در

حد مهرجویی کار خیلی متفاوتی نیست ولی درقیاس باکارهای دیگر سینماگران ایرانی هنوز

یک سر و گردن بالاتر از همه است.هر چند هنوز هم از مهرجویی انتظار"هامون"ی دیگر میرود

که در آن با هر حرکت دوربین و هر جمله فیلم سخنی به تصویر کشیده میشد اما "سنتوری"

با وجود خالی بودن از آن حرکتها و دیالوگها و مونولوگها قابل دیدن است و البته تعمق.

    با گوهرهای فراوان

                      میخورد بر بام خانه

دو سه شبه این موقع ها بارون میگیره  قشنگه داشتم از پشت پنجره بارون رو نگاه میکردم

یاد این شعر و دوران دبستان افتادم یادش بخیر خوش گذشت بهمون        

ما که نه خاطره درست و حسابی داریم نه آرزوهامون بنظر دست یافتنی میاد.

به عبارتی آویزونیم.

                              کجای این شب تیره بیاویزیم

                                                        قبای ژنده خود را

نمیدونم شاید این روزها یه کمی بی حوصله ام که اینا رو نوشتم.

سرها در گریبان است

       کسی سر بر نخواهد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

                                 که سرما سخت سوزان است

بارش برف و سرمای این چند روز خونه نشینم کرده هرجند نه زمستان زمستانهای

قدیم است و نه برف به اندازه سابق می بارد.

مبارک دلتون شاد و لبتون خندون شب یلداتون بخیر.

دوباره برمی گردم.

یاد این شعر افتادم که مادربزگم برامون می خوند٬گوشه حیاط روی تخت لم میداد و

قلیون دود می کرد و بازی نوه هاش رو نگاه می کرد.ما هم سر گردوندن ذغال گردون

که توش ذغال درست می کردن دعوامون می شد.

خونه قدیمی هنوز پابرجاست٬همون حوض و همون درخت سیب کنارحوض هنوزسر

جاشون هستند ٬مطبخ گوشه حیاط هم هنوز هست اما اون آدمها دیگه نیستند ٬ یا

رفتن سفر ابدی یا اونقدر درگیر  روزمرگی زندگی هستند  که یادشون  میره به  خونه

قدیمی سر بزنن ٬ اما مطمئنم که  اونا هم مثل من  توی  خلوتشون یا وقت گفتن

خاطراتشون یاد خونه قدیمی میافتند و همین باعث میشه تا باز هم در جایی توی

خاطراتمون به هم نزدیک بشیم.

یاد باد آن روزگاران   یاد باد  

فیلتریده٬ بابا دست مریزاد٬ای ول٬خوشم اومد.اینا تازه فهمیدن که انقلاب مخملی

ونارنجی واینا اصلا مهم نیست بلکه این انقلاب گوگولیه که خطرناکه٬اصلا از همون

ده دوازده سال پیش معلوم بود که این گوگولیها با این اسم عجیب غریبشون نیات

غیر متعارفی دارند والا آدم عاقل که اسم سایتش رو نمیذاره گوگولی بعدشم بیاد

یه کاری کنه که هرچی اطلاعات هست بدست دیگران برسه ٬تازه اونم با عکس و

تفصیلات. خلاصه دست مریزاد به این شرکت کنترل دیتا که زده تو خال.